مطالعه نشان می‌دهد ژنتیک ممکن است تا ۵۵ درصد از طول عمر شما را شکل دهد

اغلب به مردم گفته می‌شود که تغذیه خوب، ورزش و اجتناب از عادات بد، اصول اولیه یک زندگی طولانی هستند.

اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که چیز دیگری ممکن است حتی از این هم مهم‌تر باشد: ژنتیک.

یک مطالعه بزرگ که در 29 ژانویه در مجله Science منتشر شد، نشان می‌دهد که ژنتیک می‌تواند تا 55 درصد از طول عمر یک فرد را تشکیل دهد. این رقم بسیار بالاتر از تخمین‌های قبلی است که از 6 تا 33 درصد متغیر بود.

محققان با مطالعه دوقلوها و جدا کردن مرگ و میر ناشی از عوامل خارجی مانند تصادفات یا عفونت‌ها، از مرگ و میر مرتبط با پیری داخلی، مانند بیماری‌های مزمن یا کاهش طبیعی سلامت، به این نتیجه رسیدند.

آنها گفتند که با انجام این کار، توانسته‌اند تصویر واضح‌تری از رابطه بین ژنتیک و طول عمر به دست آورند.

بن شنهار، نویسنده اصلی، که در موسسه علوم وایزمن در اسرائیل در مورد پیری مطالعه می‌کند، به NBC News گفت: «عددی که به دست آورده‌ایم، بی‌دلیل نیست.» «اگر به مطالعات دوقلوها روی تقریباً هر چیزی در انسان نگاه کنید، این ۵۰٪ را دریافت می‌کنید. اگر به وراثت‌پذیری سن شروع یائسگی، که یک کاهش وابسته به سن است، نگاه کنید، این نیز حدود ۵۰٪ است.»

مورتن شیبای-نادسن، متخصص دیگر از دانشگاه کپنهاگ، گفت که این رویکرد به حذف آنچه او «سر و صدای بیرونی» می‌نامد، کمک کرد تا پیری را بهتر درک کنیم.

شیبی-نادسن به NBC News گفت: «ما [حداکثر] ۱۲۰ سال زندگی می‌کنیم، یک سلول مخمر ۱۳ روز و نهنگ‌های قطبی ۲۰۰ سال عمر می‌کنند. بنابراین ما از قبل می‌دانیم که ژن‌های ما محدودیتی برای طول عمر ما تعیین کرده‌اند، همانطور که اکنون نیز همینطور است. من فکر می‌کنم مردم باید کمی بیشتر در مورد آن فکر می‌کردند زیرا این نمی‌تواند فقط رفتار ما باشد.»

اما دکتر اریک وردین، مدیرعامل موسسه تحقیقات پیری باک در کالیفرنیا، گفت که برخی از مرگ و میرها که به عنوان «خارجی» محسوب می‌شوند (مانند مرگ و میرهای ناشی از عفونت‌هایی مانند کووید) هنوز هم ممکن است تحت تأثیر ژنتیک باشند.

وردین توضیح داد: «ما می‌دانیم که ژن‌های شما نقش بسیار مهمی در نحوه واکنش شما به عفونت دارند.»

با این حال، شنهار گفت که تیمش داده‌ها را با در نظر گرفتن افزایش خطرات سلامتی با افزایش سن، دوباره بررسی کرد و ژنتیک هنوز حدود ۵۰٪ از امید به زندگی را توضیح می‌دهد.

این مطالعه همچنین از تحقیقات قبلی پشتیبانی می‌کند که نشان می‌دهد افرادی که تا ۱۰۰ سالگی زندگی می‌کنند، اغلب ژن‌هایی دارند که خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن را کاهش می‌دهند.

شنهار افزود: «واضح است که این افراد فقط به دنبال رسیدن به ۱۰۰ سالگی نیستند. نه، آنها ژن‌های محافظتی دارند که از آسیب‌های ناشی از سن محافظت می‌کنند.»

تاکنون، تنها چند ژن – FOXO3، APOE و SIRT6 – با طول عمر مرتبط بوده‌اند. وردین گفت که طول عمر احتمالاً توسط بسیاری از ژن‌ها که با هم کار می‌کنند، تعیین می‌شود، نه فقط یک ژن.

با این حال، هر دو محقق تأکید کردند که سبک زندگی بسیار مهم است.

شنهار توضیح داد که اگر ژنتیک ۵۵٪ را توضیح دهد، ۴۵٪ تحت تأثیر چیزهایی مانند رژیم غذایی، ورزش و عادات قرار می‌گیرد.

وردین اضافه کرد: «نکته ناامیدکننده در مورد این موضوع این است که باعث می‌شود مردم جبرگرا شوند. مهم نیست من چه کار می‌کنم. چرا باید سعی کنم بهتر زندگی کنم و نوشیدنی نخورم و ورزش نکنم اگر اساساً توسط ژن‌ها تعیین می‌شود؟»

اما شنهار مخالفت کرد.

او گفت: «پیام مقاله ما این نیست که سبک زندگی، ورزش و رژیم غذایی مهم نیستند. این پیام ما نیست، به هیچ وجه. حتی اگر ژنتیک شما پتانسیل یا محدوده خاصی را برای طول عمر طبیعی شما ایجاد کند، بسته به سبک زندگی، ممکن است کمی تغییر کند. بنابراین هنوز هم مهم است.»

لينک منبع