یوتیوب یا تیکتاک میتونن یه جایگزین درست و حسابی برای مدیتیشن باشن، وقتی پای کم کردن استرس وسط میاد.
محققها تو مجله «روانشناسی رسانههای محبوب» گزارش دادن که استرس آدما با دیدن یه ویدیوی انگیزشی کوتاه تقریباً به همون اندازهای که با مدیتیشن هدایتشده کم میشه، کم شده. رابین نبی، سرپرست این تحقیق و استاد ارتباطات تو دانشگاه کالیفرنیا-سانتا باربارا، گفته: «ما فهمیدیم که حتی چند دقیقه تماشای محتوایی که به آدما حس امیدواری میده، میتونه استرس رو کم کنه.»
نبی اضافه کرده: «این یه استراحت کوتاه، ساده و حتی لذتبخشه—و میتونه یه تفاوت معنیدار تو کمک به آدما برای حس خوشبینی بیشتر و توانایی مدیریت کردن چیزی که جلوشونه، ایجاد کنه.»
اون گفته که فعالیتهایی مثل مدیتیشن، نفس عمیق و ورزش اغلب برای مدیریت استرس توصیه میشن، ولی خیلیها نمیتونن اونا رو تو روزشون جا بدن.
نبی گفته: «با اینکه کلی راه مؤثر برای مقابله با استرس وجود داره، ولی آدما اغلب حس میکنن خیلی سرشون شلوغه یا تحت فشارن تا این استراتژیها رو اجرا کنن.»
اون گفته که رسانهها به ندرت به عنوان یه راهی برای مقابله با استرس مورد بحث قرار میگیرن، با اینکه فیلم، تلویزیون و ویدیوهای کوتاه آنلاین همهشون سرگرمیهای لذتبخشی به حساب میان.
نبی گفته: «به خیلی از ما گفته میشه که وقتی استرس داریم، باید از رسانه دوری کنیم. و در واقع، ما به عنوان یه جامعه، معمولاً با یه دید خیلی منفی به استفاده از رسانه نگاه میکنیم. ولی استفاده از رسانه یکی از رایجترین راههاییه که آدما سعی میکنن با استرس کنار بیان، و این پتانسیل رو داره که فوایدی داشته باشه، مخصوصاً وقتی پای ریلکس کردن وسط میاد.»
برای تست کردن این موضوع، نبی و همکاراش یه آزمایش چهار هفتهای رو با بیشتر از هزار بزرگسال انجام دادن. این آزمایش بین عید شکرگزاری و کریسمس اتفاق افتاد—همون موقع از سال که خیلی از آمریکاییها رو استرسی میکونه.
شرکتکنندهها اول یه پرسشنامهای رو برای ارزیابی سطح استرسشون پر کردن و بعدش به طور تصادفی به یکی از پنج تا گروه تقسیم شدن.
برای پنج روز بعدش، هر روز شرکتکنندهها یه ایمیلی دریافت میکردن که بهشون دستور میداد یه ویدیوی انگیزشی ببینن، یه بخش کمدی تماشا کنن، یه مدیتیشن هدایتشده رو دنبال کنن یا تو گوشیشون بگردن، بسته به گروهی که توش بودن.
هر کدوم از این ویدیوها حدود پنج دقیقه طول میکشید. یه گروه پنجم هم هیچ دستوری دریافت نکرد و به عنوان گروه کنترل عمل کرد.
بعد از هر تجربه، شرکتکنندهها به سوالایی درباره وضعیت عاطفیشون جواب میدادن. محققها همچنین هفته بعد و هفته بعد از اون هم با شرکتکنندهها در تماس بودن تا اثرات بلندمدت روی حالشون رو بسنجن.
نتایج نشون داد که هم ویدیوهای انگیزشی و هم مدیتیشنهای هدایتشده باعث شدن آدما تو اون هفتهای که این ویدیوهای کوتاه رو میدیدن، به طور قابل توجهی حس امیدواری بیشتری داشته باشن.
محققها گفتن که اون امیدواری، سطح استرس پایینتر رو تا ۱۰ روز بعد از اینکه آدما دیگه ویدیوها رو نمیدیدن، پیشبینی میکرد.
این تحقیق گفته که ویدیوهای کمدی آدما رو به خنده مینداختن و چرخیدن تو گوشی سرگرمشون میکرد و حواسشون رو پرت میکرد، ولی هیچکدومشون روی استرس بعدیشون هیچ تأثیری نداشتن.
نبی گفته به نظر میاد امید کلید کاهش استرسه.
نبی گفته: «امید فقط تو همون لحظه حال آدم رو خوب نمیکونه.»
اون گفته: «امید میتونه به آدما انگیزه بده تا با چالشهای زندگیشون کنار بیان. وقتی آدما میبینن بقیه دارن بر مشکلات غلبه میکنن، همونطور که تو ویدیوهای انگیزشی ما دیدن، این میتونه این باور رو تو اونا ایجاد کنه که اونا هم میتونن طاقت بیارن، زنده بمونن و موفق بشن.»
و نبی اضافه کرده: «اون حس امکانپذیری به مقابله با استرس کمک میکونه و میتونه فواید موندگاری فراتر از اون لحظه ساده تماشا کردن داشته باشه.»
نبی گفته که رسانههایی که با استراتژی انتخاب بشن—مخصوصاً محتوایی که حس امید رو برانگیخته میکونه—میتونن یه راه عملی و آسون برای مدیریت استرس باشن، مخصوصاً تو دورههایی مثل فصل تعطیلات.
این همچنین میتونه یه جایگزین منطقی برای کسایی باشه که تو مدیتیشن کردن یا انجام دادن بقیه فعالیتهای مدیریت استرس مشکل دارن.
نبی گفته: «اگه ما فعالانه انتخاب کنیم که یه کم محتوای انگیزشی بیشتری رو تو زندگیمون جا بدیم—تا یه کم حس امید بیشتری داشته باشیم—این احتمالاً میتونه به ما کمک کنه تا استرس رو کم کنیم. این به این معنی نیست که این نوع مصرف رسانه باید جایگزین مدیتیشن یا بقیه استراتژیهای تأیید شده برای مقابله با استرس بشه. بلکه، این یه ابزار دیگهست که میتونیم به جعبه ابزارمون برای مدیریت استرسی که خیلی از ما حس میکنیم، اضافه کنیم.»
